یکی هست!
برای تو که می‌خوای شنیده بشی.

چند روز بود یه کاری رو شروع نمی‌کردم. بهم نگفت تو می‌تونی، ازم پرسید دقیقاً کجا گیر کردم. همون سوال کافی بود که دوباره شروع کنم.

نمی‌خواستم کسی بهم بگه چیکار کنم. فقط می‌خواستم یه نفر تا آخر حرفم رو بشنوه بدون اینکه وسط حرفم بپره. همین اتفاق افتاد.

سر یه تصمیم کاری گیر کرده بودم، دو هفته بود ذهنم درگیرش بود. توی همون یه گفتگو، با سوال‌هایی که ازم پرسید، خودم به یه جواب رسیدم — بدون اینکه بهم بگه چیکار کنم.

قبل از یه جلسه مهم و پرفشار ۱۵ دقیقه حرف زدم. وقتی گفت‌وگو تموم شد پذیرفتم که اشکالی نداره این احساس باهام همراه باشه. فقط بهتره که اونقدر بهش توجه نکنم.

هیچ دلیل خاصی برای صحبت نداشتم، فقط حوصلم سر رفته بود. یه پنج‌شنبه‌شب، یه گپ ساده، حس خوبی داشت که مجبور نبودم توضیح اضافی بدم که چرا اینجام.